وقتی به‌دنبال عشق هستیم، جذابیت فقط به ظاهر خلاصه نمی‌شود؛ اینکه کسی واقعاً بخواهد ما را بشناسد، می‌تواند نقش مهمی در شکل‌گیری رابطه داشته باشد.

برای بسیاری از افراد، ارگاسم مهم‌ترین معیار یک رابطه جنسی موفق است؛ همان خط پایانی که رابطه‌ای لذت‌بخش را از تجربه‌ای ناامیدکننده جدا می‌کند. حتی بعضی‌ها تصور می‌کنند اگر ارگاسمی در کار نباشد، آن رابطه جنسی کامل یا «واقعی» نبوده است. اما آیا واقعاً باید این‌همه به ارگاسم اهمیت بدهیم؟ پژوهش‌ها نشان می‌دهند وقتی ارگاسم به هدف نهایی رابطه تبدیل شود، فشاری ایجاد می‌کند که گاهی خودِ لذت را از بین می‌برد. «الزام ارگاسم» چیست؟ نگاهی که ارگاسم را شرط اصلی یک رابطه جنسی موفق می‌داند، در روان‌شناسی جنسی با عنوان «الزام ارگاسم» (Orgasmic Imperative) شناخته می‌شود. منظور همان فشار و احساس وظیفه‌ای است که افراد برای رسیدن خودشان یا رساندن شریکشان به ارگاسم تجربه می‌کنند. در چنین شرایطی، اگر ارگاسم اتفاق نیفتد، ممکن است فرد احساس شکست کند یا کل تجربه را یک «رابطه جنسی بد» بداند. متخصصان سلامت جنسی سال‌هاست هشدار می‌دهند که این نگرش می‌تواند آسیب‌زا باشد؛ زیرا رابطه جنسی را از تجربه‌ای برای لذت، صمیمیت و ارتباط، به فعالیتی تبدیل می‌کند که باید در آن به نتیجه‌ای مشخص رسید. آیا لذت جنسی همان ارگاسم است؟ ارگاسم و لذت جنسی لزوماً یک چیز نیستند. این دو ممکن است هم‌زمان اتفاق بیفتند، اما می‌توانند کاملاً مستقل از یکدیگر نیز باشند. لذت جنسی تحت‌تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد: رضایت از رابطه، احساس امنیت، ارتباط عاطفی، رضایت و تمایل دوطرفه و اینکه نیازها و انگیزه‌های فرد از رابطه تا چه اندازه برآورده شده‌اند. در مقابل، ارگاسم یک واکنش فیزیولوژیک بدن است و حتی ممکن است در موقعیتی اتفاق بیفتد که برای فرد لذت‌بخش یا خواسته‌شده نیست. برای مثال، برخی افراد در جریان تماس‌های جنسی ناخواسته یا آزارگرانه نیز واکنش ارگاسمی را تجربه می‌کنند. این واکنش بدنی هرگز به معنای رضایت، تمایل یا لذت‌بردن فرد نیست. پژوهش‌ها همچنین نشان داده‌اند که حتی در روابط جنسی رضایت‌مندانه نیز هر ارگاسمی الزاماً خوشایند نیست. در یکی از مطالعات، شرکت‌کنندگان از ارگاسم‌هایی صحبت کردند که صرفاً واکنشی جسمی، جدا از لذت یا از نظر عاطفی ناخوشایند بودند. خستگی، احساس فشار برای رسیدن به ارگاسم و نگرانی درباره عملکرد جنسی از عواملی بودند که تجربه ارگاسم را برای بعضی افراد «توخالی» یا حتی «ناراحت‌کننده» می‌کردند. به همین دلیل، پژوهشگران این پرسش را مطرح کرده‌اند: آیا نباید نگاه گسترده‌تری داشته باشیم و بپذیریم که تجربه لذت، حتی بدون ارگاسم، می‌تواند هدفی سالم و ارزشمند باشد؟ آیا بهتر است لذت را هدف قرار دهیم؟ امیلی ناگوسکی در کتاب Come as You Are تأکید می‌کند که ارگاسم، وقتی اتفاق می‌افتد، می‌تواند بخش فوق‌العاده‌ای از رابطه جنسی باشد؛ اما نبودن آن الزاماً به معنای بدبودن رابطه نیست. لذت را می‌توان به شکل‌های مختلف و با ارگاسم یا بدون آن تجربه کرد. تمرکز بر لذت به‌جای «رسیدن» به ارگاسم، فشار روانی و اضطراب عملکرد را کاهش می‌دهد. در این حالت، فرد به‌جای نگرانی درباره رسیدن به یک نقطه پایانی مشخص، می‌تواند در لحظه حضور داشته باشد، بدن خود و شریکش را بهتر بشناسد و با کنجکاوی کشف کند چه چیزی برای هر دو نفر خوشایند است. مطالعات نیز نشان داده‌اند که افراد حتی بدون تجربه ارگاسم می‌توانند از رابطه جنسی لذت زیادی ببرند. بنابراین، ارگاسم فقط یکی از اجزای یک تجربه رضایت‌بخش است، نه تنها معیار موفقیت آن. حرف آخر تغییر تمرکز از ارگاسم به لذت به این معنا نیست که ارگاسم بی‌اهمیت است یا نباید آن را بخواهیم. ارگاسم می‌تواند بخش هیجان‌انگیز و معناداری از رابطه جنسی باشد؛ مسئله این است که نباید به امتحانی تبدیل شود که موفقیت یا شکست رابطه را تعیین می‌کند. وقتی رابطه جنسی را فقط در صورتی موفق بدانیم که به ارگاسم ختم شود، ممکن است صمیمیت، ارتباط، آرامش و لذت‌های دیگری را که در طول مسیر تجربه می‌شوند نادیده بگیریم. کنارگذاشتن این خط پایان اجباری، فضای بیشتری برای گفت‌وگو، کنجکاوی، احساس امنیت و شناخت خواسته‌های دو طرف ایجاد می‌کند. در نهایت، چه ارگاسم اتفاق بیفتد و چه نیفتد، یک تجربه جنسی زمانی می‌تواند رضایت‌بخش باشد که همه طرف‌ها احساس راحتی، امنیت، ارتباط و آزادی برای کشف چیزهایی داشته باشند که واقعاً برایشان لذت‌بخش است. منابع ۱. نبود ارگاسم: بررسی دگرجنس‌گرایی با استفاده از روش تکمیل داستان. روان‌شناسی و جنسیت ۲. ارگاسم در برابر لذت جنسی. مجله پزشکی جنسی ۳. وقتی ارگاسم با لذت برابر نیست: روایت‌هایی از تجربه‌های ارگاسم «بد» در روابط جنسی رضایت‌مندانه ۴. واترمن: نقش ارگاسم در لذت جنسی مردان و زنان

پشت نظم ظاهری زندگی خانوادگی، کاری ذهنی و نامرئی جریان دارد: به یاد سپردن، یادآوری کردن و پیگیری کارها. پژوهش‌ها نشان می‌دهند این بار بیشتر بر دوش مادران است و پدران حجم آن را کمتر از واقع تخمین می‌زنند.

عشق‌بازی و رابطه جنسی یکی نیستند. سه تفاوت کلیدی — غنای زمانی، نزدیکی عاطفی و عمق عاشقانه — و اینکه چرا حس آرامش پس از رابطه، حتی بیش از ارگاسم، پیوند زوجین را تقویت می‌کند.

قانون ۳۷ درصد یک راه‌حل ریاضی برای مسئله «توقف بهینه» است، نه دستورالعملی برای ازدواج. در این مقاله می‌بینیم این قانون چه می‌گوید، چرا در انتخاب شریک زندگی کار نمی‌کند و به‌جای شمردن تعداد آشنایی‌ها باید چه پرسش‌هایی از خودمان بپرسیم.

روابط با اختلاف سنی زیاد، برای مردان و زنان پیام اجتماعی یکسانی ندارد. وقتی مردی مسن با زنی جوان وارد رابطه می‌شود، جامعه معمولاً این را نشانه‌ی موفقیت، قدرت یا جایگاه بالای مرد می‌داند. اما وقتی زنی مسن با مردی جوان رابطه دارد، این رابطه معمولاً به‌عنوان موفقیت یا «پُز» تلقی نمی‌شود و حتی گاهی زیر سؤال می‌رود. چرا چنین تفاوتی وجود دارد؟ ارزش اجتماعی و جذابیت مردان معمولاً با سن، پول و موقعیت بیشتر می‌شود. جذابیت زنان (در نگاه سنتی و زیستی مردان) بیشتر با جوانی گره خورده است. بنابراین: مردِ مسن + زنِ جوان = پیام «من به موفقیت رسیده‌ام» زنِ مسن + مردِ جوان = پیام خاصی از موفقیت منتقل نمی‌کند   البته باید گفت که همه‌ی روابط با اختلاف سنی زیاد، یک معنی ندارند، حتی اگر ظاهراً مشابه باشند. جامعه این روابط را بسته به جنسیت طرف مسن، متفاوت قضاوت می‌کند. با این حال، انسان می‌تواند برخلاف این الگوهای زیستی و اجتماعی زندگی کند. عشق همچنان عشق است. فقط نباید وانمود کنیم که همه‌ی این روابط یک پیام اجتماعی واحد دارند. این روابط الزاما خوب یا بد نیستند بلکه جامعه آن‌ها را برای مردان و زنان متفاوت معنا می‌کند. با این حال چرا بعضی مردان به رابطه با زنان مسن‌تر علاقه دارند؟ نگاهی روان‌شناختی در سال‌های اخیر، روابطی که در آن زن از مرد بزرگ‌تر است بیشتر دیده می‌شود. این موضوع برای بعضی افراد عجیب به نظر می‌رسد، اما از دید روان‌شناسی، چنین گرایشی در بسیاری از موارد کاملاً طبیعی است و دلایل مشخصی دارد. در اینجا، مهم‌ترین عوامل روان‌شناختی این نوع انتخاب بررسی می‌کنیم:   آرامش و ثبات عاطفی بسیاری از زنان مسن‌تر به دلیل تجربه‌های زندگی و روابط گذشته، آرامش و ثبات بیشتری دارند. آن‌ها معمولاً بهتر می‌دانند چه می‌خواهند و چه نمی‌خواهند و کمتر دچار نوسانات شدید احساسی می‌شوند. برای بعضی مردان، این آرامش و قابل پیش‌بینی بودن رابطه، بسیار مهم و دلگرم‌کننده است.   احساس امنیت و درک شدن یکی از نیازهای مهم هر انسان در رابطه، احساس درک شدن و پذیرفته شدن است. زنان مسن‌تر اغلب شنونده‌های بهتری هستند و کمتر قضاوت می‌کنند. مردان در کنار آن‌ها ممکن است احساس کنند می‌توانند راحت‌تر خودشان باشند، بدون اینکه مدام بخواهند نقش بازی کنند یا چیزی را ثابت کنند.   استقلال و وابسته نبودن زنانی که به سن بالاتری رسیده‌اند معمولاً استقلال بیشتری دارند؛ هم از نظر عاطفی و هم در زندگی شخصی. آن‌ها کمتر وابسته‌اند و انتظار ندارند طرف مقابل تمام زندگی‌شان باشد. این ویژگی برای مردانی که از روابط وابسته یا کنترل‌گر خوششان نمی‌آید، بسیار جذاب است.   گفت‌وگوی عمیق و ارتباط فکری برای بسیاری از مردان، کیفیت صحبت کردن و ارتباط فکری اهمیت زیادی دارد. زنان مسن‌تر معمولاً حرف‌های عمیق‌تری برای گفتن دارند و گفت‌وگو با آن‌ها محدود به موضوعات سطحی نیست. این نوع ارتباط می‌تواند حس نزدیکی و صمیمیت پایدارتری ایجاد کند.   رشد فردی و یاد گرفتن بعضی مردان رابطه با زن مسن‌تر را فرصتی برای یادگیری و رشد می‌بینند. تجربه‌ی زندگی، نگاه واقع‌بینانه‌تر به مسائل و مهارت‌های ارتباطی این زنان می‌تواند به بهتر شدن رابطه و حتی رشد شخصی مرد کمک کند.   انتخاب شخصی، نه اجبار اجتماعی در نهایت، برخی مردان صرفاً بر اساس ترجیح شخصی و آگاهانه جذب زنان مسن‌تر می‌شوند. آن‌ها معیارهای خودشان را برای یک رابطه‌ی خوب دارند و تفاوت سنی را مانع خوشبختی نمی‌دانند. در این موارد، کیفیت رابطه از نظر آن‌ها از قضاوت‌های اجتماعی مهم‌تر است.   جمع‌بندی علاقه‌ی برخی مردان به زنان مسن‌تر معمولاً ریشه در نیاز به آرامش، امنیت عاطفی، گفت‌وگوی بهتر و رابطه‌ی بالغ‌تر دارد. تا زمانی که چنین رابطه‌ای با رضایت دوطرف، احترام متقابل و مرزهای سالم شکل بگیرد، تفاوت سنی به‌خودی‌خود مشکل‌ساز نیست. مشکلات زمانی به وجود می‌آیند که هر یک از طرفین بخواهند از رابطه برای پر کردن خلأهای عمیق روانی یا فرار از مسئولیت‌های فردی استفاده کنند؛ موضوعی که در هر نوع رابطه‌ای ممکن است اتفاق بیفتد.     دکتر زهره کشاورزمنبع

در روابط زناشویی، خیلی از دعواها فقط بر سر موضوعِ روز نیستند؛ بلکه ادامه‌ی یک چرخه‌ی قدیمی‌اند. وقتی شما و همسرتان وارد یک بحث می‌شوید، مغزتان سریع وارد حالت «تلاش برای رسیدن به هدف» می‌شود:هدف می‌تواند برنده شدن، ثابت کردن حقانیت، وادار کردن طرف مقابل به اعتراف، یا حتی فقط شنیده شدن باشد. همین انتظارِ پیروزی و هیجانِ درگیری باعث ترشح دوپامین می‌شود.اینجاست که مغز شما فریب می‌خورد: با اینکه دعوا استرس‌زاست و رابطه را فرسوده می‌کند، اما چون دوپامین ترشح شده، مغز آن را به‌عنوان یک فعالیت «پاداش‌دهنده» ثبت می‌کند. به همین دلیل است که: - ساعت‌ها بعد از دعوا، هنوز مکالمه را در ذهنتان مرور می‌کنید. - دیالوگ‌های جدید می‌سازید که «ای کاش این را می‌گفتم» - یا حتی دوباره بحث را از نو شروع می‌کنید. مغز در این حالت مدام پیام می‌دهد:«نرو… بمان… این بحث هنوز پاداش دارد.»   چرا دعوا در زندگی مشترک تقویت می‌شود؟ پیروزی در یک دعوای زناشویی، حتی یک پیروزی کوچک، برای مغز یک پاداش روانی است. مغز یاد می‌گیرد: «این رفتار → حس قدرت / تخلیه / برتری → دوپامین» نکته‌ی مهم این است که فقط نتیجه مهم نیست؛حتی انتظار برای برنده شدن، طراحی سناریوهای ذهنی، و پیش‌بینی واکنش همسر هم سطح دوپامین را بالا نگه می‌دارد. به همین خاطر بعضی زوج‌ها ناخودآگاه وارد دعوا می‌شوند: نه برای حل مسئله بلکه برای اینکه درگیری به آن‌ها حس «زنده بودن»، «دیده شدن» یا «کنترل» می‌دهد.   ریشه‌ی قدیمی یک الگوی زناشویی این الگو معمولاً از کودکی شکل گرفته است.اگر فردی یاد گرفته باشد که با پافشاری، بحث یا قهر به خواسته‌اش برسد، مغز او این مسیر را به‌عنوان مسیر پاداش ثبت می‌کند. در ازدواج، همین الگو دوباره فعال می‌شود:هر بار که یکی از طرفین حس می‌کند «در این دعوا برنده شدم»،چرخه تقویت می‌شود و دعوا به یک عادت رابطه‌ای تبدیل می‌شود؛حتی اگر پر از تنش، دلخوری و فاصله‌ی عاطفی باشد.   توهم کنترل در دعواهای زناشویی در دعواهای تکرارشونده، معمولاً جملاتی مثل این را می‌شنویم: «می‌دونم الان چی می‌خوای بگی» «تو همیشه همین‌طوری» «قابل پیش‌بینی هستی» پیش‌بینی رفتار همسر به مغز حس کنترل و تسلط می‌دهد، و این هم خودش یک پاداش دوپامینی است؛ درست مثل وقتی در موسیقی نت بعدی را حدس می‌زنیم. اما این شمشیر دولبه است: پیش‌بینی زیاد → سوءتفاهم قطع کردن حرف طرف مقابل نشنیدن واقعیت جدید با این حال، حتی احساس حق‌به‌جانب بودن هم برای مغز پاداش دارد و چرخه دعوا را زنده نگه می‌دارد.   وقتی دعوا در ازدواج تبدیل به الگو می‌شود در بیشتر زندگی‌های مشترک، دعوا گاهی اتفاق می‌افتد.اما برای بعضی زوج‌ها، رابطه از یک دعوا به دعوای بعدی وصل شده است. ممکن است موضوع‌ها عوض شوند: پول خانواده‌ها تربیت فرزند توجه و صمیمیت اما ریتم دعوا همان است. بیل ادی (Bill Eddy)، متخصص حل تعارض، این وضعیت را «رفتار پرتنش» (High-Conflict Behavior) می‌نامد.نکته‌ی مهم اینجاست:این موضوع نه به کم‌هوشی ربط دارد، نه به بدخواهی؛بلکه نتیجه‌ی عادت مغز به یک چرخه‌ی تکراری پاداش است.   مدیریت دوپامین (Dopamine Hygiene): تغییر مسیر دعوا در رابطه اگر دعواهای زناشویی با دوپامین تقویت می‌شوند، راه‌حل سرکوب احساسات یا خفه کردن خشم نیست.راه‌حل، مدیریت دوپامین (Dopamine Hygiene) است. دوپامین دشمن شما نیست؛برای انگیزه، رشد و صمیمیت لازم است.مشکل زمانی شروع می‌شود که دوپامین، شما را در چرخه‌ی دعواهای فرسایشی زناشویی نگه می‌دارد. مدیریت دوپامین یعنی: آگاهانه انتخاب کنیم مغز برای چه رفتارهایی پاداش بگیرد. فقط فهمیدنِ علت دعوا کافی نیست؛باید الگوی پاداش‌دهی مغز در رابطه تغییر کند.و یکی از قوی‌ترین ابزارها برای این کار، مرزبندی سالم است.   تمرین مدیریت دوپامین در دعواهای زناشویی برای شکستن این چرخه، این تمرین‌ها کمک‌کننده‌اند: ۱- مکث کنیدقبل از پاسخ دادن، اجازه دهید شدت هیجان پایین بیاید. دعوای فوری، سوخت دوپامین است. ۲- رها کنیداگر بحثی بارها تکرار شده و به حل مسئله نمی‌رسد، ادامه‌دادن آن فقط تغذیه‌ی چرخه است. ۳- تشخیص دهیداز خودتان بپرسید:«الان دنبال حل مسئله‌ام یا فقط می‌خواهم برنده شوم؟» ۴- مرز بگذاریدبرای زمان، لحن و انرژی‌ای که صرف دعوا می‌کنید حد تعیین کنید؛ حتی با کسی که دوستش دارید. با تکرار این رفتارها، مغز کم‌کم یاد می‌گیرد که پاداش واقعی در آرامش، همکاری و امنیت عاطفی است؛ نه در جنگ و جدل.   کلام آخر هر اختلافی در زندگی زناشویی بد نیست.گفت‌وگو و حتی چالش می‌تواند به رشد رابطه کمک کند. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که دعوا: تنها راه تخلیه هیجان تنها راه دیده شدن یا تنها راه احساس کنترلدر رابطه می‌شود. تغییر واقعی این نیست که در دعواهای کمتری برنده شوید؛تغییر واقعی این است که برای خوب بودن حالتان، کمتر به دعوا نیاز داشته باشید.   دکتر زهره کشاورزمنبع

وقتی خودتان را با شریک عاطفی‌تان مقایسه می‌کنید، دوست دارید در کدام ویژگی‌ها از او سرتر باشید؟ یک نظرسنجی جدید که افراد را در موقعیت «انتخاب اجباری» قرار داده، نشان می‌دهد مردان و زنان در مورد باهوش‌تر بودن، بامزه‌تر بودن یا جذاب‌تر بودن، اولویت‌های کاملاً متفاوتی دارند. آیا ترجیح می‌دهید خودتان خیلی خوش‌تیپ باشید ولی شریک زندگی‌تان چهره‌ای معمولی داشته باشد؟ یا اینکه خودتان جذابیت کمتری داشته باشید ولی با یک فرد بسیار جذاب قرار بگذارید؟ پاسخ شما به احتمال زیاد، به جنسیت‌تان بستگی دارد. یک نظرسنجی میان بیش از ۱۲۰۰ بزرگسال دگرجنس‌گرا در آمریکا نشان داد مردان با کمال میل حاضرند از جذابیت ظاهری خودشان بگذرند تا شریک زندگی‌ بسیار زیبایی داشته باشند، اما زنان دقیقاً برعکس هستند. مقایسه ۶ ویژگی کلیدی:در این پژوهش، محققان ۶ ویژگی را بررسی کردند: ثروت، زیبایی، جاه‌طلبی، شوخ‌طبعی، هوش و مهربانی. آن‌ها از شرکت‌کنندگان پرسیدند: ترجیح می‌دهید خودتان این ویژگی را داشته باشید یا همسرتان؟ و اینکه چقدر تفاوت بین خود و همسرتان را می‌توانید تحمل کنید؟ (مثلاً اینکه چقدر حاضرید خودتان زشت باشید ولی با یک سوپرمدل ازدواج کنید!) نکته جالب این تحقیق نسبت به مطالعات قبلی این بود که افراد را مجبور به انتخاب قطعی می‌کرد؛ یعنی نمی‌توانستند بگویند «هر دو». نتایج:بیشترین اختلاف: در مورد «ظاهر و زیبایی» بود. بیشترین توافق: در مورد «مهربانی» بود. (هر دو گروه می‌خواستند با کسی باشند که سطح مهربانی‌اش شبیه خودشان است). به‌طور کلی، زنان دوست داشتند خودشان زیبا و باهوش باشند و با مردانی قرار بگذارند که ثروتمندتر، بامزه‌تر و جاه‌طلب‌تر از خودشان هستند. در مقابل، مردان بیشتر دوست داشتند خودشان ثروتمند باشند و با زنانی ازدواج کنند که از خودشان خوش‌چهره‌تر هستند.   ریشه تکاملی ماجرا:محققان معتقدند این نتایج با تاریخچه تکاملی انسان جور درمی‌آید: زنان در طول تاریخ بار بیولوژیکی فرزندپروری را به دوش می‌کشیدند، بنابراین به دنبال مردی بودند که «منابع» (ثروت و قدرت) کافی برای حمایت از فرزندان داشته باشد. مردان اما فشارهای تکاملی متفاوتی داشتند و بیشتر روی انتخاب زنی متمرکز بودند که سالم و بارور باشد (که معمولاً با نشانه‌های زیبایی ظاهری گره خورده است). البته باید در نظر داشت که این تحقیق فقط روی افراد دگرجنس‌گرا در آمریکا انجام شده و معلوم نیست آیا در همه فرهنگ‌ها و گروه‌های دیگر هم همین‌طور باشد یا نه.   دکتر زهره کشاورزمنبع

رابطه جنسی، یا حتی فقط تماس صمیمی، می‌تواند به تسریع بهبود زخم‌ها کمک کند؛ اما شاید تنها در صورتی که با اسپری بینی اکسیتوسین (Oxytocin) ترکیب شود. اکسیتوسین که اغلب «هورمون عشق» یا «ماده شیمیایی آغوش» نامیده می‌شود، انقباضات رحم در هنگام زایمان و سپس شیردهی را تحریک می‌کند، اما با پیوند اجتماعی و رابطه جنسی نیز مرتبط است. تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که این هورمون احتمالاً به دلیل اثر ضدالتهابی، بهبود زخم‌های دهانی را نیز سرعت می‌بخشد. علاوه بر این، خصومت بین زوج‌ها با کندتر شدن روند بهبود تاول‌ها مرتبط دانسته شده است. این موضوع باعث شد «بیت دیتزن» (Beate Ditzen) در دانشگاه زوریخ سوئیس و همکارانش به این فکر بیفتند که آیا کمبود اکسیتوسین در طول این تعاملات می‌تواند حداقل بخشی از دلیل این اثر باشد یا خیر؟ برای آگاهی بیشتر، این تیم، آزمایشی را با ۸۰ زوج سالم با میانگین سنی ۲۷ سال انجام دادند. روی ساعد تمامی این افراد، چهار زخم کوچک توسط یک دستگاه مکش ایجاد شد. سپس زوج‌ها به چهار گروه تقسیم شدند و همه آن‌ها مداخلات متفاوتی را در طول هفته بعد تجربه کردند: ۱ ـ گروه اول: دو بار در روز از اسپری بینی اکسیتوسین استفاده کردند و «تمرین قدردانی از شریک» (PAT) را انجام دادند. این تمرین شامل یک گفتگوی ساختاریافته ۱۰ دقیقه‌ای بود که در آن تا سه بار در هفته از یکدیگر قدردانی کرده و به هم تعریف و تمجید می‌گفتند. ۲ ـ گروه دوم: دو بار در روز از اسپری اکسیتوسین استفاده کردند اما در مداخله PAT شرکت نکردند. ۳ ـ گروه سوم: از اسپری دارونما (بدون اثر واقعی) استفاده کردند و تمرین PAT را انجام دادند. ۴ ـ گروه چهارم: از اسپری دارونما استفاده کردند و هیچ تمرین PAT انجام ندادند. نتایج تحقیق: استفادهٔ تنها از اسپری اکسیتوسین یا انجام تمرین قدردانی (PAT) همراه با اسپری دارونما، موجب بهبود سریع‌تر زخم‌ها نسبت به گروهی که نه اسپری دریافت کرده بودند و نه تمرین انجام می‌دادند، نشد. ترکیب اکسیتوسین و تمرین PAT اندکی کمک کرد (در مواردی مانند کاهش اندازه و عمق زخم‌ها)، اما اثرات آن در زوج‌هایی که گزارش داده بودند در طول آن هفته با یکدیگر تماس فیزیکی یا هرگونه فعالیت جنسی داشته‌اند، بسیار بارزتر بود. این موضوع همچنین با سطوح پایین‌تر کورتیزول (هورمون استرس که می‌تواند عملکرد سیستم ایمنی را سرکوب کند) در بزاق آن‌ها مرتبط بود. پژوهشگران گفتند:«ما شاهد بهبود زخم در گروهی هستیم که تعامل کلامی (PAT) و اکسیتوسین را ترکیب می‌کنند، اما این اثر بسیار ضعیف‌تر از اثری است که در افرادی دیده می‌شود که اکسیتوسین را با یک رفتار لمسی طبیعی و حتی رفتار جنسی یا صمیمانه ترکیب می‌کنند. اکنون ما نشانه بسیار قوی داریم که اکسیتوسین به نظر می‌رسد مکانیزم زیربنایی است که این اثراتِ تعامل مثبت زوجین را میانجی‌گری می‌کند.» دکتر زهره کشاورزمنبع

گاهی زندگی مشترک به جایی می‌رسد که آدم‌ها نمی‌دانند باید برای بهتر شدن رابطه تلاش کنند یا اینکه جدا شوند. تحقیقات زیادی نشان داده‌اند که ازدواج موفق می‌تواند: سلامت جسمی را بهتر کند. حس شادی و آرامش را افزایش دهد. و یا حتی وضعیت مالی را بهبود بخشد. اما این‌ها تنها زمانی صدق می‌کند که رابطه سالم باشد. اگر رابطه پر از مشاجره، بی‌توجهی، یا تنش‌های تکرارشونده باشد، ازدواج می‌تواند بیشتر آسیب‌زننده باشد تا مفید.   آیا بیشتر مشکلات زناشویی قابل حل هستند؟ بله، به شرطی که:زوجین بتوانند با هم حرف بزنند، مهارت حل مسئله داشته باشند و هر دو بخواهند نگرانی‌های طرف مقابل را بشنوند یا برای بهتر شدن اوضاع تلاش کنند. در این شرایط، خیلی از مشکلات قابل حل‌ هستند.   چه زمانی باید روی ازدواج کار کرد؟ اگر مشکل شما ناشی از:ناتوانی در صحبت آرام و مؤثر، حساسیت‌های عاطفی یا نداشتن مهارت حل مشکل باشد، با کمک یک درمانگر خوب می‌توان رابطه را بهبود داد. بسیاری از زوج‌ها بعد از یاد گرفتن مهارت‌های ارتباطی، رابطه‌شان را به شکل چشمگیری بهتر می‌کنند. وقتی پای بچه‌ها در میان استبچه‌هایی که طلاق والدین را تجربه می‌کنند، در آینده بیشتر احتمال دارد ازدواج را چیزی ناپایدار ببینند. اما این موضوع حد و مرز دارد. اگر شرایطی مانند: خشونت خانگی، خیانت‌های تکراری، اعتیادهای مخرب، بی‌صداقتی شدید یا نابسامانی مالی خطرناک وجود داشته باشد، ماندن در رابطه می‌تواند آسیب بیشتری ایجاد کند.   وقتی فرزندی وجود نداشته باشد، تصمیم‌گیری آسان‌تر می‌شود. اگر یکی از طرفین هیچ تمایلی به حل مشکلات نداشته باشد یا رفتارهای آزاردهنده‌اش را تغییر ندهد، ترک رابطه می‌تواند منطقی‌تر باشد. به‌طور کلی، مراقب این ۳ مورد باشید: اعتیاد خیانت خشم کنترل‌نشده اگر این موارد تکراری و تغییرناپذیر باشند، ازدواج عملاً از مسیر اصلی خارج شده است.   آیا ممکن است طلاق به نفع هر دو طرف باشد؟بله. گاهی طلاق واقعاً یک راه‌حل «برد-برد» است؛ به‌ویژه وقتی زوجین از ابتدا در موضوعات مهم با هم ناسازگار بوده‌اند. مثلاً: یکی عاشق زندگی شهری است و دیگری می‌خواهد به زادگاه کوچک خود برگردد. یکی به دین و معنویت اهمیت زیادی می‌دهد و دیگری آن را بی‌معنی می‌داند. یکی می‌خواهد بچه‌های زیادی داشته باشد و دیگری اصلاً نمی‌خواهد والد شود. یکی نیاز جنسی بالایی دارد و دیگری میل بسیار کمی دارد. در چنین مواردی، ادامه رابطه فقط فرساینده است و جدایی می‌تواند آرامش بیشتری ایجاد کند. ازدواج نیاز به مراقبت، مهارت، و توجه دائمی دارد. برخی رفتارها مثل خشونت، خیانت، اعتیاد یا بی‌احترامی‌های تکراری،‌ قابل‌قبول نیستند. اگر زوجین مایل به رشد و حل مسئله باشند، بسیاری از مشکلات قابل حل‌اند. اما گاهی تفاوت‌ها آن‌قدر بزرگ هستند که جدایی برای هر دو طرف بهترین و سالم‌ترین انتخاب ممکن است. گاهی رها کردن مسئله به دست زمان، بی‌تفاوت بودن، اهمیت ندادن به نظر دیگران یا نگاه منفی به مشاوره، باعث می‌شود از راه‌حل‌های درست و علمی دور بمانید و به توصیه‌های غیرتخصصی اطرافیان تکیه کنید. بهتر است پیش از آن‌که روابط و زندگی‌تان به بن‌بست برسد، از یک مشاور متخصص کمک بگیرید.   دکتر زهره کشاورزمنبع

داده‌های مربوط به اختلاف سنی میان زوج‌ها، از ۱۳۰ کشور مورد بررسی قرار گرفته است. میانگین جهانی اختلاف سنی زوجین، در روابط عاشقانه، ۴/۲ سال است. تفاوت‌ چشمگیری میان کشورهای مختلف، از نظر میزان این فاصله سنی وجود دارد. در سال‌های اخیر، مطالعات متعددی درباره‌ی روان‌شناسی «روابط با اختلاف سنی زیاد» انجام شده است. برای مثال، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که هرچه سن افراد بالاتر می‌رود، در صورت شروع یک رابطه جدید، تمایل بیشتری به داشتن شریک جوان‌تر پیدا می‌کنند؛ جالب اینکه این تمایل در مردان به‌مراتب قوی‌تر از زنان است. نتایج نشان داد در روابط با فاصله سنی زیاد، معمولاً شریک مسن‌تر احساس رضایت بیشتری از رابطه دارد. این پدیده به‌ویژه زمانی بارزتر است که فرد مسن‌تر مرد باشد. در یک مطالعه دیگر هم نشان داده شد مردان در ازدواج با زنان جوان‌تر، رضایت بیشتری دارند و در ازدواج با زنان مسن‌تر، رضایت کمتری تجربه می‌کنند. جالب آن‌که زنان نیز همین الگو را نشان می‌دهند: آنان در ازدواج با مردان جوان‌تر رضایت بیشتری دارند و در ازدواج با مردان مسن‌تر رضایت کمتری. اما پرسش مهمی که مطرح می‌شود این است که میانگین واقعی اختلاف سنی روابط، در سطح جهان چقدر است؟ نتیجه‌ی اصلی این پژوهش نشان داد که در سراسر جهان، مردان به‌طور میانگین ۴/۲ سال از شریک‌ عاطفی زن خود بزرگ‌ترند. با این حال، تفاوت‌ قابل توجهی بین مناطق مختلف جهان وجود دارد: آمریکای شمالی: میانگین اختلاف سنی ۲/۲ سال اروپا: ۲/۷ سال آمریکای لاتین و کارائیب: ۳/۶ سال آسیا و اقیانوسیه: ۴ سال خاورمیانه و شمال آفریقا: ۶/۱ سال آفریقای سیاه‌پوستان (زیر صحرای آفریقا): ۸/۷ سال به‌طور کلی، کشورهایی که از درآمد و سطح آموزش بالاتری برخوردارند، تمایل دارند اختلاف سنی کمتری در روابط خود داشته باشند. در مقابل، کشورهایی که نابرابری میان زنان و مردان بیشتر است، اختلاف سنی در روابط نیز بالاتر است.   دکتر زهره کشاورزمنبع یکمنبع دو  

بحث درباره رابطه جنسی پیش از ازدواج یکی از موضوعات پرچالش در مطالعات خانواده و ازدواج است. برخی معتقدند بدون تجربه جنسی، ازدواج پرریسک خواهد بود، در حالی که عده‌ای دیگر این تجربه را عامل ایجاد مشکلات و کاهش کیفیت زندگی مشترک می‌دانند. پژوهش‌های بین‌المللی در سال‌های اخیر یافته‌های مهمی را در این زمینه ارائه کرده‌اند. ۱.⁠ ⁠تعداد شرکای جنسی و ریسک طلاقتحلیل‌های آماری نشان می‌دهد افرادی که پیش از ازدواج چند شریک جنسی داشته‌اند، با ریسک بالاتر طلاق و ناپایداری ازدواج مواجه‌اند. در مقابل، کسانی که تنها شریک جنسی پیش از ازدواج‌شان همسر آینده بوده، اثر منفی معناداری تجربه نکرده‌اند. حتی در برخی مطالعات این گروه رضایت زناشویی و صمیمیت عاطفی بیشتری نشان داده‌اند. ۲.⁠ ⁠زمان شروع رابطهکیفیت زندگی مشترک به زمان و شرایط شروع رابطه جنسی هم وابسته است. زوج‌هایی که «خیلی زود» و پیش از شکل‌گیری شناخت و تعهد، رابطه جنسی را آغاز کرده‌اند، در بلندمدت ثبات و کیفیت پایین‌تری داشته‌اند. اما وقتی رابطه جنسی پس از شکل‌گیری اعتماد، شناخت و تصمیم به تعهد آغاز می‌شود حتی اگر پیش از عقد رسمی باشد، کیفیت و پایداری ازدواج بالاتر گزارش شده است. ۳.⁠ ⁠آیا برای رابطه جنسی موفق نیاز به تجربه پیش از ازدواج است؟پرسش کلیدی بسیاری از جوانان این است که: «برای داشتن رابطه جنسی خوب در ازدواج، آیا باید تجربه قبلی داشت؟»تحقیقات پاسخ منفی می‌دهند. آموزش، گفت‌وگو و مشاوره پیش از ازدواج می‌تواند همان کارکرد تجربه را فراهم کند و حتی اثرات مثبت‌تری داشته باشد.یک متاآنالیز بزرگ روی ۱۱۷ مطالعه نشان داد که آموزش‌های رابطه و ازدواج (Marriage and Relationship Education) مهارت‌های ارتباطی و کیفیت زندگی مشترک را به طور معناداری بهبود می‌دهد. مطالعات داخلی در ایران نیز نشان داده‌اند که آموزش مهارت‌های جنسی و گفت‌وگوهای پیش از ازدواج، رضایت جنسی و زناشویی را در سال‌های ابتدایی زندگی مشترک افزایش می‌دهد. ۴.⁠ ⁠عوامل کلیدی در کیفیت زندگی مشترکیافته‌های پژوهشی بارها تأکید کرده‌اند که عوامل بنیادین دیگری همچون گفت‌وگو، احترام متقابل، هم‌سویی ارزشی و تعهد نقش اصلی را در رضایت زناشویی دارند. تجربه جنسی پیش از ازدواج، اگر با بیش از یک شریک باشد یا بدون شناخت و تعهد اتفاق بیفتد، به احتمال زیاد ریسک‌های بیشتری ایجاد می‌کند. اما وقتی تنها شریک جنسی همان همسر آینده باشد، اثر منفی جدی مشاهده نمی‌شود؛ حتی می‌تواند در صورت همراهی با آموزش و گفت‌وگو، رضایت و صمیمیت بیشتری ایجاد کند. جمع‌بندیچند شریک جنسی قبل از ازدواج → ریسک بالاتر طلاق و ناپایداری.شروع خیلی زود بدون شناخت/تعهد → کیفیت پایین‌تر رابطه.تجربه جنسی فقط با همسر آینده → اثر منفی ندارد؛ گاهی اثر مثبت دارد.آموزش و گفت‌وگو → کلید رضایت جنسی و زناشویی، بدون نیاز به تجربه قبلی.با توجه به شرایط فرهنگی ایران، پژوهش‌هایی که دقیقاً سناریوی «رابطه جنسی فقط با همسر آینده پیش از ازدواج» را بررسی کنند محدودند. اما شواهد موجود نشان می‌دهد تمرکز بر آموزش، شناخت و مشاوره پیش از ازدواج می‌تواند جایگزینی امن و اثربخش برای تجربه جنسی پیش از ازدواج باشد و به کیفیت زندگی مشترک کمک کند.   دکتر زهره کشاورز