قبلا در سلامت باروری در مورد ویروس پاپیلوم انسانی یا همان HPV به طور مفصل صحبت کرده‌ایم. اما اکنون نتایج یک پژوهش تازه، میزان فراگیر بودن این ویروس را در سراسر جهان نشان می‌دهد و تخمین زده شده که از هر سه مرد، یک نفر به این ویروس مبتلا باشد. ضمن اینکه این پژوهش مدعی است از هر پنج مرد، یک نفر حاوی انواع سرطان‌زای HPV است. در این پژوهش نتایج ۶۵ بررسی انجام شده در ۳۵ کشور دنیا مورد تحلیل قرار گرفته‌ و هدف آن بررسی شیوع این ویروس در مردان بوده است. جمع بندی این بوده که پیش‌بینی می‌شود ۳۱ درصد مردان جهان حاوی HPV هستند و ۲۱ درصد مردان مبتلا به انواعی هستند که ریسک سرطان را افزایش می‌دهد. به همین خاطر مجددا روی تزریق واکسن HPV و به ویژه در دوران نوجوانی تاکید شده و برخی کشورها چندین سال است که ‌ برنامه واکسیناسیون همگانی برای HPV را شروع کرده‌اند.   دکتر زهره کشاورزپزشک متخصص سلامت باروری - فلوشیپ پزشکی جنسیعضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیمنبع

شپش ناحیه تناسلی یا شپش‌های خرچنگی، موجودات کوچکی هستند که روی موهای نواحی تناسلی زندگی می‌کنند. آن‌ها از طریق تماس نزدیک، مانند رابطه جنسی، منتقل می‌شوند. شپش‌ها خارش شدیدی ایجاد می‌کنند اما قابل درمان هستند. درمان شامل شامپو یا کرم‌های مخصوص است. شپش نوعی انگل است زیرا برای زنده ماندن از خون انسان تغذیه می‌کند. این نوع شپش، با آن‌هایی که روی سر یا بدن، زندگی می‌کنند؛ ‌متفاوت است و در این نواحی پیدا نمی‌شوند. با این حال، ممکن است در قسمت‌هایی که موهای زبر دارند، زندگی کنند. مانند: زیر بغل ریش، سبیل یا سایر موهای صورت قفسه سینه ابرو و مژه (در کودکان شایع‌تر است.) شپش تناسلی، از طریق تماس فیزیکی از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. این اتفاق بیشتر در طول رابطه جنسی رخ می‌دهد. در موارد نادر، ممکن است با به اشتراک گذاشتن وسایل شخصی مانند حوله یا ملحفه، با فرد مبتلا هم منتقل شود. هر گونه تماس نزدیک بدن، برای گسترش شپش‌ها کافی است، حتی اگر دخول یا آمیزش وجود نداشته باشد. آیا شپش تناسلی یک بیماری مقاربتی است؟شپش‌ ناحیه تناسلی اغلب با بیماری‌های مقاربتی (STIs) منتقل می‌شود. افراد اغلب در طول رابطه جنسی شپش‌های خرچنگی را دریافت می‌کنند. با این حال این حشرات یک بیماری یا عفونت واقعی حساب نمی‌شوند و می‌توانند از راه‌های غیرجنسی نیز منتقل شود. ممکن است بر اثر خاراندن زیاد ناحیه درگیر شده، به عفونت باکتریایی مبتلا شوید. اگر پوست خود را زخم کنید؛ باکتری‌ها می‌توانند وارد پوست شده و باعث عفونت شوند. شپش خرچنگی چقدر شایع است؟شپش ناحیه تناسلی بسیار شایع است. البته، بیشتر در بزرگسالان دیده می‌شود. هر ساله حدود ۳ میلیون نفر در ایالات متحده به شپش ناحیه تناسلی مبتلا می‌شوند. علائم و عللعلائم اغلب حدود ۵ روز پس از آلودگی، ظاهر می‌شوند. علائم عبارتند از: خارش شدید پوست خونی یا قرمز در اثر نیش شپش لکه‌های مدفوع حشرات در لباس زیر نقاط سفید کوچک روی موهای ناحیه تناسلی که به سختی برداشته می‌شوند (این‌ها تخم شپش هستند.) لکه‌های مایل به آبی کم رنگ روی ران‌ها، باسن و پایین شکم تب پایین و احساس خستگی چرا شپش تناسلی باعث خارش می‌شود؟شپش از خون شما تغذیه می‌کند. واکنش آلرژیک به نیش‌ها باعث خارش می شود. شپش تناسلی چه شکلی است؟شپش ناحیه تناسلی بسیار کوچک است. ممکن است با نگاه دقیق به موهای ناحیه تناسلی بتوانید آن‌ها را ببینید. شپش‌ها بسته به مرحله رشدشان، متفاوت به نظر می‌رسند. آیا حیوانات خانگی می‌توانند ناقل حیوانات باشند؟خیر. سگ ها، گربه ها و سایر حیوانات خانگی، شپش ناحیه تناسلی را پخش نمی‌کنند. آیا کودکان ممکن است به شپش تناسلی مبتلا شوند؟بله. اگر کودکان در تخت آلوده بخوابند یا از حوله‌های مشترک استفاده کنند؛ ممکن است به شپش خرچنگی مبتلا شوند. معمولا در کودکان، مژه‌ها یا ابروها را آلوده می‌کند. شپش ناحیه تناسلی در کودکان، ممکن است نشانه‌ی سوء استفاده جنسی باشد. برای دانستن سایر «علائم سوء استفاده جنسی در کودکان و نوجوانان»، به این مقاله در سایت «سلامت باروری» مراجعه کنید. آیا این حشرات با استفاده از صندلی توالت مشترک منتقل می‌شوند؟به احتمال زیاد، خیر. شپش‌ها خارج از بدن انسان، برای مدت طولانی زندگی نمی‌کنند. آن‌ها نمی‌توانند روی سطوح صافی مانند صندلی توالت باقی بمانند. تشخیص و آزمایش چگونه بفهمیم که شپش تناسلی داریم؟در مرحله اول، ممکن است شپش‌ها را ببینید که بهترین راه تشخیص است. این حشرات به اندازه یک سر سوزن هستند و شبیه خرچنگ‌های خاکستری ریز هستند. در واقع به همین دلیل است که به آن‌ها شپش‌های خرچنگی نیز می‌گویند. ممکن است علائم شپش تناسلی داشته باشید اما نتوانید آن‌ها را ببینید. در این شرایط، بهتر است به پزشک مراجعه کنید. آن‌ها ممکن است از ذره بین یا میکروسکوپ برای تشخیص استفاده کنند. پزشک احتمالا آزمایش عفونت‌های مقاربتی را نیز توصیه می‌کند. مدیریت و درمان شپش ناحیه تناسلی با استفاده از شامپو یا کرم مخصوص در ناحیه آلوده، درمان می‌شود. استفاده از صابون معمولی و آب داغ، در از بین بردن شپش خرچنگی موثر نیست. داروها معمولا به نسخه نیاز ندارند. در ضمن، حتما دستورالعمل‌های روی بسته‌ی دارو را انجام دهید. بهتر است موارد زیر را نیز رعایت کنید: بدن و نواحی آلوده را به صورت مرتب بشویید و خشک کنید. همواره از لباس زیر تمیز استفاده کنید. لباس‌ها، ملحفه‌ها و حوله‌های خود را با آب داغ بشویید و خشک کنید. شپش‌ها با گرما از بین ‌می‌روند. وسایلی که قابل شست‌و‌شو نیستند؛ به مدت ۲ هفته در یک کیسه پلاستیکی در بسته قرار دهید یا به خشکشویی ببرید. روی لباس یا اشیاء دیگر خانه، حشره‌کش اسپری نکنید. تا زمانی که به طور کامل خوب نشده‌‌اید؛ از داشتن هر گونه فعالیت جنسی خودداری کنید. در صورت باقی ماندن شپش‌ها، درمان را تکرار کنید. انواع شامپوها و پماد‌های شپش تناسلی، که بدون نسخه قابل تهیه هستند؛ عبارتند از: کرم پرمترین: کرم را روی ناحیه مد نظرتان بزنید و بعد از حدود ۱۰ دقیقه شست‌و‌شو دهید.  پیرترین با پیپرونیل بوتاکسید: یک نوع شامپو است که باید پس از ۱۰ دقیقه شسته شود. آیا داروهای تجویزی هم برای شپش تناسلی وجود دارد؟ برای درمان‌های قوی‌تر به نسخه‌ی پزشک نیاز دارید. این ممکن است کرم موضعی، شامپو یا دارو‌های خوراکی باشد. داروهای خوراکی وارد خون می‌شوند و از آن‌جایی که شپش‌ها نیز از خون شما تغذیه ‌می‌کنند؛ با مصرف آن، از بین ‌می‌روند. رایج‌ترین نوع این داروها، ایورمکتین است که در ۲ دوز مصرف می‌شود. مالاتیون: یک کرم موضعی که باید در هر بار استفاده، تا ۱۲ ساعت در ناحیه مورد نظر باقی بماند. یکی از قوی‌ترین گزینه‌های تجویزی، شامپو لیندان است که شپش و تخم آن را از بین ‌می‌برد. این دارو دارای عوارض جانبی جدی است و ممکن است برای مغز و سیستم عصبی شما سمی باشد. لیندان معمولا تنها زمانی تجویز می‌شود که سایر درمان‌ها شکست‌ خورده باشند. درمان شپش مژه و ابرو شپش‌های ناحیه تناسلی ممکن است به ابروهای شما نیز سرایت کنند. معمولا برای این ناحیه پمادی تجویز می‌شود که برای استفاده در اطراف چشم بی‌خطر باشد. این پمادها باید چندین بار در طول روز و تا ۱۰ روز استفاده شود. آیا استفاده از درمان‌های خانگی موثر است؟‌شامپوها یا پماد‌های مخصوص شپش، تنها درمان‌های موثر هستند. اصلاح یا حمام آب گرم شپش را از بین نمی‌برد. می توانید از کرم هیدروکورتیزون برای توقف خارش استفاده کنید اما این به منزله‌ی درمان نیست. در ضمن، اصلاح موهای زائد، شپش‌ها را نابود نمی‌کند. اگر باردارید یا در دوران شیردهی هستید؛ باید قبل از مصرف داروها، با پزشک مشورت کنید. آیا الکل می‌تواند شپش‌ها را از بین ‌ببرد؟الکل ممکن است در از بین بردن شپش‌های بالغ موثر باشد اما تخم آن‌ها را از بین نخواهد برد. فقط از دارو استفاده کنید. چگونه می‌توان از شپش‌ ناحیه تناسلی جلوگیری کرد؟‌تنها راه، پرهیز از هرگونه تماس فیزیکی نزدیک، با افراد مبتلا است. انجام دادن کارهای زیر ضروری است: از به اشتراک گذاشتن وسایل شخصی مانند لباس یا حوله خودداری کنید. یک شریک جنسی داشته باشید و از داشتن رابطه جنسی با افرادی که چندین شریک جنسی دارند؛ اجتناب کنید. مطمئن شوید که شریکتان در صورت داشتن شپش ناحیه تناسلی، تحت درمان قرار می‌گیرد.  لباس‌ها، ملافه‌ها و حوله‌های خود را با آب گرم بشویید. قبل از شروع مجدد رابطه جنسی، درمان را تمام کنید. به صورت کلی با کسی که شپش‌های خرچنگی دارد تماس فیزیکی نزدیک نداشته باشید؛ حتی اگر جنسی نباشد. از اسپری‌های حشره‌کش استفاده نکنید. آن‌ها شپش‌ها را کنترل نمی‌کنند و فقط برای خودتان مضر هستند. هنگام پرو لباس‌ها در مغازه، لباس زیر بپوشید. توجه کنید افرادی که به سایر عفونت‌های مقاربتی مبتلا هستند در معرض خطر بیش‌تری برای ابتلا به شپش ناحیه تناسلی هستند. برای داشتن یک رابطه جنسی ایمن از کاندوم استفاده کنید اما کاندوم از انتقال شپش‌های تناسلی جلوگیری نمی‌کند. آیا می‌توان از شامپوهای درمان شپش‌های تناسلی، جهت پیشگیری استفاده کرد؟‌ اگر شریک جنسی‌تان در ۲ ماه گذشته، به شپش تناسلی مبتلا شده؛ استفاده از شامپو‌ یا کرم‌ برای پیشگیری خوب است. آیا دوش گرفتن مکرر از بروز شپش ناحیه تناسلی جلوگیری می‌کند؟ابتلا به شپش شرمگاهی ربطی به بهداشت شما ندارد. آیا شپش ناحیه تناسلی خطرناک است؟خیر. شپش‌ خرچنگی مشکل جدی برای سلامتی ایجاد نمی‌کند. عمده‌ترین مشکل آن‌، خارش آزاردهنده است. اگر پوستتان با خاراندن زیاد آسیب ببیند؛ ممکن است دچار عفونت باکتریایی شوید. درمان چه مدت زمان می‌برد؟بیشتر درمان‌ها حدود ۲ هفته طول می‌کشند. درصورتی که شپش‌ها به طور کامل از بین نروند، ممکن است به تکرار درمان نیاز داشته باشید. آیا ممکن است فردی بیش‌تر از یک بار به شپش تناسلی مبتلا شود؟بله. این که شما یک بار مبتلا شده‌اید؛ به این معنی ایمن بودن شما نیست. بهترین راه برای آلوده نشدن، پیشگیری است.   دکتر زهره کشاورزپزشک متخصص سلامت باروری - فلوشیپ پزشکی جنسیعضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منبع

بیماری التهابی لگن یا Pelvic Inflammatory Disease، عفونت اندام‌ تناسلی زنان است. این عارضه‌ای است که اغلب توسط برخی از بیماری‌های مقاربتی، مانند کلامیدیا و سوزاک ایجاد می‌شود. عفونت‌هایی که از طریق رابطه جنسی منتقل نمی‌شوند نیز می‌توانند باعث PID شوند. بیماری‌های مقاربتی درمان نشده (STDs)، می‌توانند باعث بیماری التهابی لگن (PID) شوند. از هر ۸ زن مبتلا به PID، یک نفر برای باردار شدن با مشکل مواجه می‌شود. بیماری التهابی لگن چگونه منتقل می‌شود؟ در صورت داشتن موارد زیر، احتمال ابتلا به PID بیشتر است: وجود یک بیماری مقاربتی درمان نشده داشتن بیش‌تر از یک شریک جنسی داشتن شریک جنسی که با چند فرد دیگر نیز رابطه دارد افراد ۲۵ ساله یا کمتر که از نظر جنسی فعال هستند استفاده از دستگاه IUD برای کنترل بارداری: (IUD یک دستگاه T شکل کوچک است که داخل رحم قرار می‌گیرد و از بارداری برای چندین سال جلوگیری می‌کند. در ۳ هفته اول پس از جایگیری دستگاه، خطر ابتلا به PID زیاد است.) چگونه می‌توان خطر ابتلا به PID را کاهش داد؟ اگر از نظر جنسی فعال هستید، با انجام کارهای زیر،‌ شانس ابتلا به PID را کاهش دهید: داشتن رابطه جنسی تنها با یک نفر استفاده از کاندوم علائم PID هیچ آزمایشی برای PID وجود ندارد. تشخیص معمولا بر اساس ترکیبی از سابقه پزشکی، معاینه فیزیکی و نتایج سایر آزمایشات انجام می‌شود. علائم ممکن است خفیف بوده یا اصلا وجود نداشته باشند. برخی از موارد عبارتند از:‌ درد در قسمت پایین شکم تب ترشح غیرمعمول و بوی بد واژن درد یا خونریزی هنگام رابطه جنسی احساس سوزش هنگام ادرار خونریزی بین پریودها در صورت مشاهده هر یک از این علائم، باید توسط پزشک معاینه شوید. اگر فکر می‌کنید که شما یا شریک جنسیتان به بیماری مقاربتی مبتلا هستید، یا در معرض آن قرار گرفته‌اید، هر چه سریع‌تر به پزشک مراجعه کنید. اگر PID به موقع درمان نشود؛ می‌تواند عوارض زیر را به همراه داشته باشد: ایجاد اسکار در خارج و داخل لوله‌های فالوپ که می‌تواند منجر به انسداد شود. بارداری خارج از رحم ناباروری درد طولانی مدت لگن یا شکم آیا PID قابل درمان است؟ بله! اگر زود تشخیص داده شود، قابل درمان است. با این حال، درمان، آسیبی را که قبلا برای دستگاه تناسلی رخ داده، از بین نمی‌برد. درمان PID ممکن است با گذر زمان سخت‌تر باشد. اگر علائم شما هنگام مصرف آنتی‌بیوتیک از بین رفتند؛ مصرف دارو را قطع نکنید. با شریک جنسی خود صادق باشید تا آن‌ها نیز برای بیماری‌های مقاربتی آزمایش بدهند و در صورت نیاز، درمان شوند. اگر پس از درمان، مجددا به نوعی از STD مبتلا شوید، احتمال ابتلای مجدد به PID نیز وجود دارد. همچنین اگر قبلا این بیماری را داشته‌اید، شانس بیش‌تری برای ابتلای مجدد دارید.   دکتر زهره کشاورزپزشک متخصص سلامت باروری - فلوشیپ پزشکی جنسیعضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی CDC

ام‌اس یا Multiple sclerosis یک بیماری خود ایمنی است که سیستم عصبی مرکزی را دچار اختلال می‌کند. در این بیماری سیستم ایمنی به غلاف محافظ رشته‌های عصبی که میلین نامیده می‌شود؛ حمله می‌کند. در این حالت ممکن است ارتباط بین مغز و بقیه بدن مختل شود. آسیب دائمی یا زوال رشته‌های عصبی نیز امکان‌پذیر است. اغلب افراد مبتلا به MS با مشکلات جنسی دست و پنجه نرم می‌کنند. در واقع این سیستم عصبی مرکزی است که موجب برانگیختگی جنسی می‌شود. مغز پیام‌هایی را از طریق طناب نخاعی به اندام جنسی می‌فرستد. در ام‌اس ممکن است این مسیر‌های عصبی آسیب ببیند. در نتیجه برانگیختگی و ارگاسم به طور مستقیم مختل می‌شود. علاوه‌بر این، سایر مشکلات ام‌اس از جمله خستگی، اسپاسم و تغییرات خلقی نیز می‌توانند با اختلالات جنسی همراه باشند. ۶۳ درصد افراد مبتلا به ام‌اس بر این باورند که فعالیت جنسی آن‌ها پس از تشخیص بیماری، کاهش یافته است. از دست دادن عزت نفس، افسردگی،‌ اضطراب، خشم و استرس ناشی از زندگی با یک بیماری مزمن نیز می‌تواند موجب کاهش برانگیختگی و عدم دستیابی به ارگاسم شود. بهتر است شما و همسرتان برای حل این موضوع به یک متخصص سلامت روان یا درمانگر جنسی مراجعه کنید. مالتیپل اسکروزیس در مردان ممکن است با اختلال نعوظ همراه باشد. قبلا در سلامت باروری به این موضوع پرداختیم. مراجعه به پزشک، جهت تجویز داروهای خوراکی و تزریقی می‌تواند کمک‌کننده باشد. احساسات غیرطبیعی، اسپاسم و ناتوانی در کنترل ادرار، اغلب با دارو قابل کنترل هستند. برای زنان مقاربت دردناک، خشکی واژن و کاهش حس در ناحیه واژن یا کلیتورال، قابل مشاهده است. استفاده از روان‌کننده یا لوبریکانت می‌تواند درد را کاهش داده و موجب افزایش برانگیختگی شود. به طور کلی MS بر سلامت باروری زنان و مردان تاثیر نمی‌گذارد. با این حال مردان مبتلا به ام اس ممکن است ارگاسم‌های خشک را تجربه کنند. این یعنی فرد به ارگاسم می‌رسد بدون اینکه مایع منی از آلت تناسلی وی خارج شود. مردانی که نگران این موضوع هستند؛ بهتر است با متخصصین سلامت باروری جنسی و اورولوژیست مشورت کنند. همچنین توصیه می‌شود تا افراد مبتلا به این بیماری قبل از هر گونه اقدامی برای بچه‌دار شدن، با پزشک مشورت کنند.   دکتر زهره کشاورزپزشک متخصص سلامت باروری - فلوشیپ پزشکی جنسیعضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منبع

مطالعات جدید نشان می‌دهد که چاقی می‌تواند بر تمایلات جنسی زنان تاثیر منفی بگذارد. حداقل ۴۰ درصد خانم‌ها در مقطعی از زندگی خود، دچار «اختلال عملکرد جنسی» می‌شوند. این می‌تواند شام کاهش میل جنسی، ناتوانی در برانگیختگی یا حفظ آن، تجربه نکردن ارگاسم، درد هنگام مقاربت، ناتوانی در خیال‌پردازی و بی تفاوتی نسبت به رابطه جنسی باشد. زنان اغلب در مورد مسائل جنسی، با پزشک مشورت نمی‌کنند. پزشکان نیز در اکثر موارد، تمایلی به پرسیدن سوالات، راجع‌به این موضوع ندارند. به همین دلیل، «اختلال عملکرد جنسی» احتمالا تشخیص داده نمی‌شود و به ندرت درمان می‌شود. شرایط مزمن، از جمله اختلالات عصبی، بیماری کلیوی، اختلالات التهابی و سرطان، می‌تواند بر سلامت جنسی تأثیر منفی بگذارد. اکنون محققان دریافته‌اند که چاقی با کاهش جریان خون به کلیتورال و ناحیه جنسی، مانع از احساس لذت در زنان می‌شود. مطالعات قبلی نشان داده‌اند که چگونه یک رژیم غذایی با کیفیت پایین می‌تواند بر فعالیت جنسی مردان، تاثیر منفی بگذارد. اکنون مشخص شده که میل جنسی زنان نیز می‌تواند تحت تاثیر رژیم غذایی قرار بگیرد. این یعنی مصرف غذاهایی که باعث سندرم متابولیک، چاقی و اختلالات خوردن می‌شوند،‌ لذت جنسی را کاهش می‌دهند. سندرم متابولیک با افزایش مقاومت به انسولین، تشکیل پلاک در شریان های اصلی و چاقی مشخص می‌شود. این شرایط، خطر حمله قلبی و مرگ را افزایش می دهد. چاقی اغلب نتیجه سندرم متابولیک است و ممکن است به طور مستقیم بر سلامت جنسی تأثیر بگذارد. به طور کلی، چاقی باعث ایجاد سطوح بیش از حد التهاب در سراسر بدن می‌شود. در نتیجه، خون کمتری به سیستم ادراری و تناسلی می‌رسد. این موضوع منجر به کاهش جریان خون کلیتورال و لذت جنسی می‌شود. اکثر آمریکایی‌ها از غذاهای فرآوری شده استفاده می‌کنند. دسترسی آسان،‌ مقرون به صرفه بودن و طعم خوب از جمله عواملی است که باعث مصرف زیاد این نوع غداها شده است. اگرچه اکثر مردم معتقدند که این غذاها را برای افزایش احساسات مثبت و کاهش اضطراب استفاده می‌کنند. تحقیقات انجام شده بر روی زنان چاق تحت عمل جراحی، بهبود عملکرد جنسی را نشان داد که با بازگشت آن‌ها به وزن اولیه، از بین رفت. همچنین مطالعاتی که شامل یک رژیم غذایی کم‌کالری و برخی تمرینات بدنی بود، باعث ارتقای سلامت جنسی شد. کاهش وزن و بهبود مقاومت به انسولین نیز در این افراد مشاهده شد.   دکتر زهره کشاورزپزشک متخصص سلامت باروری - فلوشیپ پزشکی جنسیعضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منبع

ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) یا (Human Papillomavirus)، یک عفونت مقاربتی است که طریق رابطه‌ی جنسی منتقل می‌شود. در این جا به چند پرسش متداول در خصوص HPV و واکسن آن پاسخ می‌دهیم: علائم HPV چیست؟نشانه‌های بیماری ممکن است تا سال‌ها پس از رابطه‌ای که منجر به انتقال شده، ظاهر نشوند. اکثر مردان مبتلا به HPV علائمی ندارند. عفونت ناشی از ویروس معمولا خود به خود از بین می‌رود اما در غیر این صورت می‌تواند باعث ایجاد زگیل تناسلی (در زنان و مردان) یا انواع خاصی از سرطان شود. لازم به ذکر است که تنها انواع پرخطر HPV، آن هم در صورتی که غربالگری یا پیشگیری درست انجام نشود، باعث ایجاد سرطان می‌شوند. سرطان‌های ناشی از سویه‌های پرخطر عبارتند از:- سرطان دهانه رحم در زنان- سرطان آلت تناسلی مردان- سرطان مقعد در زنان و مردان- سرطان در نواحی دهان و گلو این ویروس چگونه منتقل می‌شود؟ این ویروس اساسا از طریق تماس نزدیک پوست‌‌ها، در طول رابطه جنسی منتقل می‌شود. اگر در ناحیه تناسلی شاهد بروز ضایعات فعال هستید، ابتدا روابط خود را قطع کنید. سپس برای تشخیص نوع ضایعه، به پزشک مراجعه کنید. ویروس HPV از طریق رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی (اکثرا واژینال و مقعدی) نیز منتقل می‌شود. HPV حتی زمانی که فرد مبتلا به عفونت، هیچ علامتی ندارد نیز قابل انتقال است. اگر از نظر جنسی فعال هستید، حتی اگر تنها با یک نفر در رابطه هستید، ممکن است به HPV مبتلا شوید. علائم ممکن است سال‌ها پس از رابطه جنسی با فردی که عفونت دارد، ظاهر شود. به همین دلیل تشخیص اینکه اولین بار چه زمانی آن را دریافت کرده‌اید؛ دشوار است. این ویروس چند سویه دارد و کدام یک خطرناک‌تر است؟بیش از صد نوع مختلف HPV وجود دارد اما همه آن‌ها باعث ایجاد مشکلات سلامتی نمی‌شوند. برخی از انواع پرخطر آن که می‌توانند باعث سرطان شوند، عبارتند از: نوع ۱۶ و ۱۸ چه واکسن‌هایی برای ویروس HPV وجود دارد؟هر کدام از واکسن‌هایی که برای HPV ساخته شده‌اند، در برابر سویه خاصی از ویروس محافظت ایجاد می‌کنند. ۱- واکسن (Gardasil 9, 9vHPV): یکی از انواع واکسن‌های موجود، واکسن گارداسیل ۹ ظرفیتی است. این یعنی در برابر ۹ نوع مختلف ویروس، ایمنی ایجاد می‌کند. ۲- واکسن (Gardasil, 4vHPV):واکسن گارداسیل ۴ ظرفیتی که در برابر ۴ سویه HPV محافظت ایجاد می‌کند. ۳- واکسن (Cervarix, 2vHPV):واکسن سرواریکس که در برابر ۲ سویه از ویروس، محافظت ایجاد می‌کند. لازم به ذکر است که این واکسن در بازار ایران وجود ندارد. ۴- واکسن ایرانی پاپیلوگارد (۲ ظرفیتی) هر ۴ واکسن، در برابر نوع ۱۶ و ۱۸ که باعث اکثر سرطان‌های ناشی از HPV هستند؛ محافظت ایجاد می‌کنند. از اواخر سال ۲۰۱۶، در ایالات متحده،‌ تنها واکسن گارداسیل ۹ توزیع شده است. این واکسن در برابر ۹ نوع ویروس اچ‌پی‌وی (۶، ۱۱، ۱۶، ۱۸، ۳۱،‌ ۳۳، ۴۵، ۵۲، ۵۸)،‌ ایمنی ایجاد می‌کند. آیا مردان هم باید در برابر HPV واکسینه شوند؟بله. گارداسیل، واکسن تایید شده‌ی این ویروس توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) است که برای دختران و پسران تزریق می‌شود. آیا سرطان ناشی از HPV در مردان شایع است؟ این مورد، در آقایان شایع نیست. اما مردان با سیستم ایمنی ضعیف (از جمله افراد مبتلا به HIV)، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان هستند. در زنان سرطان دهانه رحم شایع است. البته فقط سویه‌های پرخطر ویروس هستند که موجب بروز سرطان می‌شوند. علائم زگیل تناسلی چیست؟زگیل‌ تناسلی معمولا به صورت یک برآمدگی کوچک یا گروهی از برجستگی‌ها، در ناحیه تناسلی ظاهر می‌شود. آن‌ها می‌توانند کوچک، بزرگ، برجسته، مسطح یا به شکل گل کلم باشند. زگیل‌ها ممکن است از بین بروند، ثابت بمانند یا اندازه و تعدادشان افزایش یابد. این بیماری می‌تواند حتی پس از درمان نیز بازگردد. جالب است بدانید نوعی از HPV که باعث ایجاد زگیل می‌شود؛ سرطان ایجاد نمی‌کند. بهترین زمان برای دریافت واکسن در چه سنی و به چه صورت است؟‌متخصصان معتقدند که بهترین زمان برای تزریق این واکسن ۱۱ تا ۱۲ سالگیست. هر چند از ۹ سالگی به بعد نیز می‌توان آن را دریافت کرد. اگر فردی قبل از تولد ۱۵ سالگی اولین دوز خود را دریافت کرده باشد؛ برای ایجاد ایمنی کامل، به ۲ دوز نیاز دارد. کسانی که بعد از ۱۵ سالگی واکسیناسیون را شروع می‌کنند، باید تا ۲۶ سالگی، ۳ دوز واکسن دریافت کنند. واکسیناسیون برای افراد بالای ۲۶ سال توصیه نمی‌شود. کودکان ۹ تا ۱۴ ساله که دو دوز واکسن HPV را با فاصله کمتر از ۵ ماه دریافت کرده‌اند، به تزریق نوبت سوم نیاز دارند. ۳ دوز نیز برای افراد ۹ تا ۲۶ ساله که سیستم ایمنی ضعیفی دارند نیز لازم است. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ ایالات متحده (CDC) توصیه می‌کند که این واکسن در افراد ۱۱ تا ۱۲ ساله و با فاصله زمانی ۶ الی ۱۲ ماه تزریق شود. واکسیناسیون برای افراد بالای ۲۶ سال توصیه نمی‌شود. با این حال اگر شما در گروه سنی (۲۷ تا ۴۵ سال) هستید و قبلا واکسینه نشده‌اید، بهتر است در مورد مزایا و معایب آن با پزشکتان صحبت کنید. به طور کلی، واکسیناسیون در این محدود سنی سود کمتری دارد. چه کسانی نباید واکسن گارداسیل را تزریق کنند؟- زنان باردار - کسانی که آلرژی شدید دارند یا نسبت به دوز قبلی واکسن، واکنش نشان داده‌اند.- کودکانی که مریضی نسبتا شدیدی دارند: (تب زیاد،‌ سرفه شدید، آبریزش بینی) این واکسن چه تاثیری دارد؟واکسن گارداسیل از بیش‌تر از ۹۰ درصد سرطان‌های منتسب به HPV، جلوگیری می‌کند. از سال ۲۰۰۶ که این واکسن برای اولین بار مورد استفاده قرار گرفت؛ عفونت‌های ناشی از آن (سرطان و زگیل تناسلی)، حدود ۸۸ درصد در دختران نوجوان و ۸۱ درصد در زنان جوان کاهش یافت. از آن پس، تعداد کمتری از نوجوانان و جوانان به زگیل تناسلی مبتلا می‌شوند. ایمنی ایجاد شده توسط این واکسن حداقل به مدت ۱۲ سال ماندگار است و شواهدی مبنی بر کاهش اثربخشی آن در طول زمان وجود ندارد. عوارض جانبی احتمالی واکسن چیست؟واکسن‌ها مانند هر دارویی، می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. بسیاری از افرادی که واکسن HPV را دریافت می‌کنند، هیچ عارضه جانبی ندارند. شایع ترین عوارض جانبی واکسن HPV که معمولاً خفیف هستند؛ عبارت است از: - درد، قرمزی یا تورم در محل تزریق واکسن- تب- سرگیجه یا غش (غش در بین نوجوانان شایع‌تر است. این افراد باید پس از تزریق به مدت ۱۵ دقیقه بنشینند یا دراز بکشند.) - سردرد یا احساس خستگی- حالت تهوع- درد عضلانی یا مفصلی- آنافیلاکسی (به ندرت) چگونه می‌توان احتمال ابتلا به HPV را کاهش داد؟۱- واکسن بزنید در حالت ایده‌آل، شما باید قبل از داشتن هرگونه رابطه جنسی واکسینه باشید.۲- از کاندوم استفاده کنیدکاندوم می‌تواند شانس ابتلا به همه بیماری‌های مقاربتی، از جمله HPV را کاهش دهد. با این حال، این ویروس می‌تواند مناطقی را که کاندوم پوشش نمی‌دهد،‌ آلوده کند. بنابراین کاندوم ممکن است در برابر HPV، محافظت کامل ارائه نکند. آیا HPV قابل درمان است؟ هیچ درمان خاصی برای HPV وجود ندارد. اما زگیل‌های تناسلی یا سرطان ناشی از آن (در صورتی که به موقع شناسایی شود)، ممکن است درمان شوند.   دکتر زهره کشاورزپزشک متخصص سلامت باروری - فلوشیپ پزشکی جنسیعضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منابع: CDC - CDC - FDA

ویروس زگیل تناسلی ( HPV) یک ویروس شایع در جمعیت فعال جنسی در سطح جهان است که می تواند منجر به انواع خاصی از سرطان ها در زنان و مردان شود.انتظار می رود با اجرای واکسیناسیون اچ پی وی، تعداد موارد تهاجمی سرطان دهانه رحم به میزان قابل توجهی کاهش یابد.

سرطان پستان یکی از شایعترین سرطانهای زنان است. متاسفانه این سرطان در کشور ما در سنین بسیار پایین تری در زنان نسبت به سایر کشورها بروز می کند. داشتن دانش و اطلاعات مناسب و مراجعه به موقع جهت غربالگری یکی از مهمترین راه های پیشگیری و درمان زودهنگام است.

اهمیت به سلامت جنسی زنانی که تجربه سقط مکرر دارند در روند درمان باروری آنان به ثبات زندگی زناشویی و ارتقا کیفیت زندگی زوجین کمک می نماید.

چاقی جزو جدایی ناپذیر تکنولوژی و تغییر سبک زندگی است. چاقی با تاثیر منفی بر سلامت جسم، روان و عملکرد اجتماعی فرد باعث بروز اختلالاتی از جمله اختلال در کارکردهای جنسی زنان و مردان می شود.

ناباروری تبعات جسمی، روانی-اجتماعی در زندگی جنسی زوجین دارد و یکی از علل تعارضات زناشویی و تصمیم به طلاق است. رابطه جنسی در ناباروری صرفا با دید فرزندآوری نگاه می شود و بنابراین بروز اختلالات جنسی در زوجین نابارور یکی از مشکلات مهم حوزه سلامت جنسی است که نیازمند توجه و مداخلات مناسب و موثر است.